Tafzi el Hardi en El Indrissi Mouch t. Spanje, EHRM 8 januari 2026, nr. 7557/23

De klagers, Tafzi el Hardi en El Indrissi Mouch, werkten als begeleiders in een wooncentrum voor minderjarigen. Deze wooncentra werden in 2011 in een krantenartikel onder vuur genomen, waarbij werd gesteld dat ze broedplaatsen waren voor radicalisering van moslimjongeren. Het centrum waar de klagers werkten en de klagers zelf werden daarbij als voorbeeld genoemd. De klagers hebben hierover een civiele lasterprocedure gevoerd, maar zijn in het ongelijk gesteld. Het EHRM ziet hierin geen schending van art. 8 EVRM, onder meer omdat het ging om belangrijke, goed gecheckte uitingen en de reputatie van de klagers hierdoor niet onevenredig zwaar is geraakt.

Tsaava e.a. t. Georgië, EHRM (GK) 11 december 2025, nr. 13186/20

In 2019 werden tijdens een grote demonstratie in Georgië gericht zo’n 800 rubberkogels op de demonstranten afgevuurd. Een Kamer van het EHRM heeft in 2024 al geoordeeld dat art. 3 EVRM in procedureel opzicht is geschonden doordat het onderzoek ontoereikend was. Dit oordeel herhaalt de Grote Kamer nu. Daarnaast gaat het in op drie klachten die de Kamer onbehandeld liet. Het oordeelt dat het grootschalige en onvoorbereide gebruik van rubberkogels ook materieel in strijd is met art. 3 EVRM. Daarnaast zijn de uitingsvrijheid van journalisten en de demonstratievrijheid geschonden, in strijd met art. 10 en 11 EVRM.

Vekua t. Georgië, EHRM 16 december 2025, nr. 43537/22

Een onderneming van Vekua heeft in 1991 enkele stukken grond in eigendom gekregen. In 2012 wordt een strafrechtelijk onderzoek ingesteld omdat de eigendomsverkrijging was gebaseerd op vervalste papieren en Vekua werd verdacht van fraude. De zaak is uiteindelijk wegens verjaring geseponeerd. In een civiele en administratiefrechtelijke procedure is vervolgens aangenomen dat de eigendomsverkrijging op de vervalsing was gebaseerd en dat Vekua daarvan voordeel heeft gehad. Hoewel ongelukkig geformuleerd, acht het EHRM dit verenigbaar met de onschuldpresumptie, zodat art. 6 lid 2 EVRM niet is geschonden.

Yokuslu t. Turkije, EHRM 6 januari 2026, nr. 489/24

Profvoetballer Yokuşlu had via zijn advocaat laten weten dat hij ontslag zou aanzeggen als zijn salaris niet werd uitbetaald. Zijn club betaalde, maar Yokuşlu vergat dat te vertellen aan de advocaat, die daarop het ontslag aanzegde. De voetbalfederatie honoreerde dit en de arbitragecommissie oordeelde dat dit besluit onherroepelijk was. Het EHRM erkent dat aanpassingen in het sportarbitragerecht zijn gemaakt naar aanleiding van zijn uitspraak in Ali Rıza t. Turkije, maar die gaan nog niet ver genoeg. Art. 6 EVRM is ook in dit geval geschonden. De aantasting van Yokuşlu’s privéleven was niet zodanig dat art. 8 EVRM van toepassing is.

Z e.a. t. Finland, EHRM 16 december 2025, nr. 42758/23

Z heeft in 2022 zijn twee kinderen vanuit Rusland naar Finland overgebracht en heeft daar asiel aangevraagd. Dit asielverzoek is uiteindelijk toegewezen. De moeder van de kinderen heeft een verzoek tot terugkeer na kinderontvoering ingediend, dat in hoogste instantie is toegewezen. Het EHRM acht dat niet onredelijk, nu de nationale rechters alle relevante criteria in acht hebben genomen. Bovendien moet rekening worden gehouden met de doelstellingen van de Haagse Conventie over kinderontvoering, waarbij een ontvoerende ouder niet van het eigen gedrag mag profiteren. Art. 8 EVRM is door het terugkeerbevel dan ook niet geschonden.