H.W. t. Frankrijk, EHRM 23 januari 2025, nr. 13805/21

De echtscheiding van H.W. en J.C. is toegekend omdat was aangetoond dat H.W. geen seksuele relaties kon onderhouden met haar echtgenoot. Daardoor kon H.W. volgens het hof van beroep haar huwelijkse verplichtingen niet nakomen, zodat zij verantwoordelijk was voor het mislukken van het huwelijk. Het EHRM overweegt dat de wettelijke bepaling waarop deze redenering was gebaseerd in strijd komt met de noties van seksuele vrijheid en lichamelijke integriteit. De redenering gaat bovendien volledig in tegen de notie van vrijwillige instemming met seksueel contact. Gelet daarop is de grond waarop de echtscheiding is gebaseerd in strijd met art. 8 EVRM.

Ioannides t. Cyprus, EHRM 16 januari 2025, nr. 32879/18

Ioannides heeft een huis van haar vader geërfd dat is gelegen in de bufferzone tussen Noord- en Zuid-Cyprus. Cyprus heeft de VN-vredesmacht toestemming gegeven om dit huis als uitvalsbasis te gebruiken voor monitoring van de zone. Iaonnides onvangt hiervoor geen vergoeding of rente. Hoewel het huis is gelegen in een zone waarover Cyprus geen effectieve rechtsmacht heeft, hadden de autoriteiten volgens het Hof meer kunnen doen om recht te doen aan klaagsters eigendomsrecht, bijvoorbeeld door een vergoeding te bedingen. Hoewel de autoriteiten het huis wel onderhouden, is daardoor sprake van een schending van art. 1 EP EVRM.

N.Ö. t. Turkije, EHRM 14 januari 2025, nr. 24733/15

N.Ö. werkte als tandarts in een ziekenhuis; beweerdelijk is zij lastiggevallen en uiteindelijk zelfs aangerand of verkracht door het hoofd van de medische staf. Het duurde vanwege het hierdoor opgedane trauma twee jaar voordat N.Ö. daarvan aangifte deed. Dit leidde uiteindelijk niet tot een veroordeling vanwege de late aangifte en wegens gebrek aan bewijs. Het Hof overweegt dat bij tegenstrijdige verklaringen extra onderzoek nodig is naar de geloofwaardigheid van partijen. Dat is hier niet gebeurd. Daarnaast is ten onrechte veel gewicht toegekend aan het – verklaarbare – late tijdstip van de aangifte. Daardoor is art. 8 EVRM geschonden.

Petrovic e.a. t. Kroatië, EHRM 14 januari 2025, nrs. 32514/22, 33284/22 en 15910/23

Drie vrouwen kregen tussen 1986-1994 meteen na de bevalling te horen dat hun baby was overleden. Pas in 2018-2019 hebben zij ontdekt dat dat niet waar was en dat hun baby’s waarschijnlijk waren verdwenen door toedoen van een crimineel netwerk dat de – kerngezonde – baby’s ontvoerde en aanbood voor adoptie. Zij hebben geprobeerd via de Kroatische autoriteiten daarover meer informatie te krijgen, maar hun informatieverzoeken zijn afgestuit op verstrijken van de verjaringstermijn. Dit acht het Hof niet redelijk en strijdig met art. 8 EVRM. Kroatië moet voorzien in een deugdelijk, onafhankelijk rechtsmiddel dat individuele kwesties kan onderzoeken.

Reznik t. Oekraïne, EHRM 23 januari 2025, nr. 31175/14

In het kader van een strafrechtelijk onderzoek naar een technologiebedrijf is een huiszoeking uitgevoerd bij advocaat Reznik. Deze had eerder 107 overeenkomsten in handen gekregen in verband met een afgesloten dienstenovereenkomst met het bedrijf, maar die had hij twee maanden voor het onderzoek al teruggegeven. Het EHRM overweegt dat de Oekraïense wetgeving over huiszoekingen bij advocaten weliswaar is verbeterd, maar nog steeds het privilege van de advocaat onvoldoende beschermt, vooral bij gegevensdragers. Ook in dit geval waren de huiszoeking en inbeslagname met onvoldoende waarborgen omkleed om dit privilege te kunnen beschermen, zodat art. 8 EVRM is geschonden.

Scai, HvJ EU 16 januari 2025, zaak C-588/23

Een concessiehouder voor openbaar vervoer heeft na een nationale rechterlijke uitspraak een compensatiebedrag ontvangen, maar dat is later als onrechtmatige staatssteun aangemerkt door de Europese Commissie. Omdat de concessiehouder failliet was gegaan, hebben de autoriteiten het bedrag teruggevorderd bij een huurder van de concessiehouder. De laatste heeft volgens het HvJ EU geen eigen recht onder art. 47 Hv om betrokken te zijn in de staatssteunprocedure van de EC. Een nationale rechterlijke procedure tegen de terugvorderingsbeschikking en eventuele prejudiciële vragen over de geldigheid volstaan om de rechten van de verdediging in het licht van art. 47 Hv te beschermen.

Suren Antonyan t. Armenië, EHRM 23 januari 2025, nr. 20140/23

Een raadsheer in het Armeense cassatiehof is onderworpen aan een tuchtrechtelijke procedure in verband met een eerdere uitspraak die hij had gedaan en die door het EHRM in strijd is bevonden met het EVRM. Volgens de raadsheer was de procedure voor de Armeense Raad voor de rechtspraak (SJC) niet in overeenstemming met art. 6 EVRM, maar het EHRM oordeelt positief over de geboden waarborgen van onafhankelijkheid en tegen beïnvloeding van buitenaf. Wel ziet het EHRM een schending van art. 6 EVRM omdat een wrakingsverzoek tegen de voorzitter van de kamer is afgewezen, terwijl er duidelijke vermoedens van vooringenomenheid konden bestaan.

Vasile Pruteanu e.a. t. Roemenië, EHRM 14 januari 2025, nr. 9308/18

Drie eigenaars van massagesalons, geëxploiteerd als bordelen, zijn strafrechtelijk veroordeeld wegens mensenhandel en seksuele uitbuiting van Moldavische vrouwen. De veroordeling was mede gebaseerd op verklaringen van vier vrouwen die vanwege getuigenbescherming niet in persoon ter zitting konden worden gehoord. Volgens het EHRM waren er in dit geval goede redenen voor bescherming, zijn voldoende waarborgen getroffen om de rechten van de verdediging te beschermen, en is gebleken dat de veroordelingen niet zwaar op deze getuigenverklaringen leunden. Er is dan ook geen schending van art. 6 lid 1 en lid 3 (d) EVRM.