Cekić t. Servië, EHRM 7 april 2026, nr. 19083/20

Tijdens zijn gevangenisstraf is bij Cekić vastgesteld dat hij tuberculose had. Na een zware antibioticabehandeling is hij daarvan hersteld. Hij heeft gesteld dat hij de tbc-infectie moet hebben opgelopen door de slechte detentieomstandigheden, maar het Hof constateert dat hij in een recent gerenoveerde vleugel vastzat die aan de eisen van art. 3 EVRM voldeed. Weliswaar is bij aanvang van de detentie geen preventieve screening op tbc uitgevoerd en is onduidelijk hoe hij is besmet, maar de gevangenisautoriteiten hebben meteen na de diagnose snel en adequaat gehandeld. Daardoor is geen sprake van tekortschietende medische zorg; art. 3 EVRM is niet geschonden.

H.D. t. Italië, EHRM 9 april 2026, nr. 41645/23

H.D. kwam als 13-jarige asielzoeker in Italië aan en werd daar in een ontvangstcentrum voor volwassenen ondergebracht. Hoewel hij een verblijfsvergunning voor minderjarigen kreeg, is hij daar vijf maanden vastgehouden. Het EHRM oordeelt dat er voor deze detentie geen legitieme grond was, nu de detentie niet was gericht op uitzetting of deportatie en deze ook niet in overeenstemming was met nationaal recht. Daarnaast heeft de procedure die H.D. hiertegen aanspande te lang geduurd. Het ontvangstcentrum was verder ongeschikt voor de opvang van minderjarigen. Dit maakt dat art. 3, 5 lid 1 (f) en lid 4 en art. 13 EVRM zijn geschonden.

M.V. e.a. t. België, EHRM 9 april 2026, nrs. 52836/22 en 3 andere

Vier asielzoekers hebben na het indienen van hun asielverzoek tussen 111 en 338 dagen op straat moeten leven. Zowel de nationale rechter als het EHRM hebben de staat opgedragen hieraan iets te doen, maar pas na tussen 21 en 261 dagen na zo’n maatregel is daaraan gevolg gegeven. Het Hof erkent de moeilijkheden bij de opvang van asielzoekers, maar oordeelt dat de omstandigheden hier een vernederende behandeling opleverden in de zin van art. 3 EVRM. Daarnaast zijn het nationale bevel en de EHRM-interimmaatregel te traag ten uitvoer gelegd, waardoor ook art. 6 resp. art. 34 EVRM zijn geschonden.

Mincu Pătrașcu Brâncuși t. Europees parket, HvJ EU 16 april 2026, zaak C-328/24 P

Tegen Pătrașcu Brâncuși loopt een nationale strafzaak op aanwijzing van het Europees Openbaar Ministerie. Rekwirant heeft tegen de aanwijzing vanuit het EOM een direct beroep ingesteld bij het Gerecht, maar dat heeft zich onbevoegd verklaard omdat het gaat om een procedurele handeling. Het HvJ EU acht deze redengeving niet juist, maar overweegt dat hier niettemin geen grond bestaat voor een direct beroep. Reden hiervoor is dat het EOM en nationaal strafrecht nauw verweven zijn en deze kwestie bij de nationale rechter had moeten worden aangekaart; deze had daarover prejudiciële vragen bij het HvJ EU kunnen stellen. Het beroep is daarom ongegrond.

Novák t. Tsjechië, EHRM 9 april 2026, nr. 6656/24

Na de echtscheiding van Novák wilde de moeder als enige het ouderlijk gezag verwerven. Zij verhuisde met de kinderen van Brno naar Praag, nog voor over het ouderlijk gezag werd besloten. Gelet op de zo ontstane feitelijk situatie kende de rechter het gezag aan de moeder toe en kreeg Novák alleen een beperkte omgangsregeling. Het EHRM oordeelt dat te veel waarde is gehecht aan een door de moeder bewust en onrechtmatig gecreëerde situatie, waardoor haar obstructieve gedrag werd bevestigd. Te weinig is gekeken naar het belang van Novák en de kinderen. Dit levert een schending van art. 8 EVRM op.

Pelham (begrip ‘pastiche’), HvJ EU (GK) 14 april 2026, zaak C-590/23

Twee bandleden van Kraftwerk procederen tegen de componisten van ‘Nur mir’, omdat dit nummer een fragment of sample van een van hun eigen nummers zou bevatten. Volgens de componisten gaat het om een ‘pastiche’ en is het opnemen daarvan niet strijdig met de IE-rechten van de Kraftwerkleden. Het HvJ EU geeft een definitie van het begrip ‘pastiche’ waarin het aangaan van een creatieve dialoog met het oorspronkelijke werk centraal staat. Met die definitie beoogt het recht te doen aan het evenwicht tussen intellectueel-eigendomsrechten (art. 17 Hv) en de vrijheid van meningsuiting (art. 11 Hv) en de kunsten (art. 13 Hv).

D.M. t. Zweden, EHRM 26 maart 2026, nr. 32694/23

De Afghaanse D.M. is in 2015, toen 15 jaar oud, naar Zweden gereisd. Zijn asielverzoeken zijn afgewezen, maar het EHRM besluit dat hij niet naar Afghanistan kan worden uitgezet zonder risico van een art. 3 EVRM-schending. Op zichzelf is de Afghaanse mensenrechtensituatie niet zo slecht dat geen enkele uitzetting mogelijk is, ook niet voor leden van de Hazari-minderheid. D.M. lijkt zich echter ook te hebben afgekeerd van de islam en is verwesterd. Daardoor zal het onmogelijk zijn om zich aan te passen aan het repressieve Talibanregime en de nu geldende, streng gehandhaafde religieuze en morele normen.