H.H. t. Finland, EHRM 9 december 2025, nr. 19035/21

H.H. is in 2020 een groot aantal keren, steeds voor kortere perioden, gedwongen opgenomen in een psychiatrische inrichting. Daarbij is haar ook gedwongen medicatie toegediend. Zij heeft hierover geprocedeerd en heeft daarbij gevraagd om een mondelinge zitting. Die is haar geweigerd omdat er geen reden was om af te wijken van de gebruikelijke schriftelijke procedure. Het EHRM overweegt dat die reden er hier wel degelijk was gelet op het bijzondere verloop van de opnames en andere bijzonderheden van de situatie van H.H. Door dit te weigeren heeft Finland gehandeld in strijd met art. 5 lid 4 EVRM.

Hamoudi t. Frontex, HvJ EU (GK) 18 december 2025, zaak C-136/24 P

De Syrische vluchteling Hamoudi is naar zijn zeggen slachtoffer geworden van een door Frontex aangestuurde pushbackactie. Hij heeft geprobeerd Frontex daar via een art. 268 VWEU-procedure voor aansprakelijk te stellen bij het Gerecht, maar het Gerecht oordeelde dat er te weinig bewijs was voor de operatie en Hamoudi’s slachtofferschap. Het HvJ EU oordeelt dat het Gerecht daarbij te strenge bewijseisen heeft gesteld. Het leveren van prima facie bewijs van een pushbackoperatie is voldoende om te maken dat het Gerecht nader onderzoek moet doen naar de feiten en omstandigheden en bijvoorbeeld ook nader documentatiemateriaal moet opvragen.

Intranuovo t. Italië, EHRM 11 december 2025, nr. 46569/19

In 2014 werd het lichaam van korporaal A.D. gevonden bij de legerbarakken waar hij verbleef. Volgens de autoriteiten heeft hij na een mislukte liefdesrelatie zelfmoord gepleegd, maar zijn moeder twijfelt aan die lezing. Het EHRM stelt vast dat er in het onderzoek talrijke tekortkomingen waren die maken dat het niet effectief was. Ook is nooit onomstotelijk vast komen te staan of A.D. inderdaad zelfmoord heeft gepleegd en zo ja, waarom. Vanwege de verantwoordelijkheid van de staat voor het leven van militairen oordeelt het Hof dat Italië zowel zijn preventieve als zijn procedurele positieve verplichtingen onder art. 2 EVRM heeft geschonden.

Nejjar t. Zwitserland, EHRM 11 december 2025, nr. 9087/18

Het Zwitserse OM heeft Nejjar een boete opgelegd. Zij wilde daartegen beroep instellen, maar kwam niet naar de zitting, beweerdelijk door overmacht. In Zwitserland geldt bij een no-show de aanname dat iemand toch geen beroep wil instellen. Het EHRM begrijpt dat daarmee wordt geprobeerd een efficiënte rechtsbedeling te garanderen, maar wijst erop dat (zeker hier) niet altijd sprake is van een vrijwillige afstand van het beroepsrecht. Zeker als het gaat om relatief hoge sancties, kan de wettelijke veronderstelling het recht op toegang tot de rechter in de kern raken. Deze veronderstelling is dan ook in strijd met art. 6 EVRM.

Ortega Ortega t. Spanje, EHRM 4 december 2025, nr. 36325/22

Ortega Ortega heeft bij haar werkgever geklaagd over ongelijke beloning ten opzichte van haar mannelijke collega’s. Om die ongelijke beloning te kunnen aantonen heeft ze salarisinformatie van anderen gedeeld. Haar verzoek om gelijke beloning werd afgewezen en vervolgens werd zij ontslagen vanwege het onrechtmatig delen van de vertrouwelijke persoonsgegevens. In de procedure die zij hierover voerde is de nationale rechter volgens het EHRM niet goed omgegaan met de botsing van het discriminatieverbod en het recht op persoonsgegevensbescherming. Met name heeft de rechter onvoldoende gewicht toegekend aan de achtergrond van discriminatie en victimisatie. Daardoor is art. 8 jo. 14 EVRM geschonden.

Slagelse Almennyttige Boligselskab, Afdeling Schackenborgvænge, HvJ EU (GK) 18 december 2025, zaak C-417/23

In Denemarken worden bepaalde woongebieden aangemerkt als ‘tranformatiegebieden’ als ze enkele sociaal-economische achterstandskenmerken hebben en er meer dan 50% immigranten of hun nakomelingen van niet-westerse komaf wonen. In die gebieden kunnen in bepaalde omstandigheden huurovereenkomsten worden opgezegd om de sociale integratie te verbeteren. Het HvJ EU overweegt dat zo’n regeling directe discriminatie kan opleveren als vanwege de etnische afkomst alle bewoners ongunstiger worden behandeld, of indirecte discriminatie als de regeling een bijzonder nadeel oplevert voor bewoners die tot bepaalde etnische groepen behoren. Ook formuleert het HvJ EU uitgangspunten en criteria voor de beoordeling van de rechtvaardiging voor zo’n indirecte discriminatie.

Soledil, HvJ EU 18 december 2025, zaak C-320/24

CR en TP hebben een voorlopige koopovereenkomst gesloten met Soledil, waarin een mogelijk oneerlijk boetebeding is opgenomen. In de procedure hierover hebben CR en TP pas in cassatie naar voren gebracht dat het boetebeding mogelijk onrechtmatig was. Het HvJ EU benadrukt dat in het consumentenrecht ambtshalve toetsing van oneerlijke bedingen uitgangspunt is. Als lagere instanties dat niet hebben gedaan, of alleen impliciet, kan niet aan consumenten worden tegengeworpen dat zij niet al in lagere instantie de oneerlijkheid van het beding hebben aangekaart, zoals hier is gebeurd. Het doeltreffendheidsbeginsel en art. 47 Hv verzetten zich daartegen.

Stephan Kucera t. Oostenrijk, EHRM 9 december 2025, nr. 13810/22

Kucera heeft een bestuurlijke boete opgelegd gekregen en wilde daarover procederen. Deze procedure werd gevoerd in het najaar van 2020, toen de tweede coronagolf gaande was. Om verspreiding van het virus te voorkomen werd gekozen voor een digitale hoorzitting. Het EHRM acht die keuze in algemene zin te billijken gelet op de uitzonderlijke omstandigheden. In het onderhavige geval heeft de digitale zitting ook niet geleid tot een aantasting van het recht op een eerlijk proces, onder meer omdat openbaarheid was gewaarborgd en Kucera ruimte had om vertrouwelijk met zijn advocaat te communiceren. Art. 6 EVRM is dan ook niet geschonden.

Storstockholms Lokaltrafik, HvJ EU 18 december 2025, zaak C-422/24

De ov-exploitant in Stockholm heeft zijn controleurs voorzien van bodycams om opnamen te kunnen maken bij bedreigingen en boeteoplegging. Volgens de Zweedse Autoriteit Persoonsgegevens is de werkwijze daarbij strijdig met de AVG. Het HvJ EU verduidelijkt in antwoord op prejudiciële vragen dat niet art. 14 AVG van toepassing is bij informatie die via bodycams wordt verzameld over passagiers, maar art. 13 AVG. Daardoor gelden er andere informatieverplichtingen, maar die kunnen eventueel op een gelaagde manier worden vervuld, bijvoorbeeld in algemene zin via een informatiebord en dan, in meer detail, op een andere passende en toegankelijke manier.

WS e.a. t. Frontex, HvJ EU (GK) 18 december 2025, zaak C-679/23 P

Een groep Syrische vluchtelingen wilde in Griekenland asiel aanvragen, maar is door Frontex overgebracht naar Turkije en is van daaruit doorgereisd naar Irak. Een verzoek om vergoeding van materiële en immateriële schade is bij het Gerecht van de EU afgewezen. Het HvJ EU vernietigt dit oordeel. Het overweegt dat Frontex wel degelijk aansprakelijk kan zijn bij samenwerkingsoperaties met lidstaten en dat het moet controleren of vreemdelingen wel een individueel uitzettingsbevel hebben. Verder kan wel degelijk een causaal verband bestaan tussen optreden van Frontex en de kosten geleden door doorreizen naar een derde land of kosten van rechtsbijstand door een advocaat.